काम थाल्दा दुर्घटना

मैले भोजपुरको दिङलावाट आईए सम्मको अध्ययन पुरा गरेको छु । मलेसिया आउनु भन्दा अगाडि म नेपालकै एउटा सानो कम्पनीमा काम गर्थें, काम पनि राम्रै थियो ।

काम अनुसारको दाम भने पाउन सकेको थिईन । काम गरिरहेको अवस्थामा म दुर्घटनामा परें । उपचारको क्रममा करीव दुई लाख जति ऋण लाग्यो त्यसले पनि मलाई अगाडि वढ्नलाई साथ दिएन ।

धनी मानिसहरुको लागि दुई लाख केही पनि नहोला तर हामी गरीवहरुको लागि त्यहि दुई लाख नै जीवनभरीको सम्पत्ति हो । म दुर्घटना पर्दाखेरि लागेको ऋण म आफै कमाएर तिर्न चाहन्थें । 

अर्थ नलाग्ने मेरो पढाई

नेपालमा केही गर्ने इच्छा थियो तर मलाई साथ दिने कोही पनि थिएनन । नत मसँग एक्लै केही गर्न सक्ने हिम्मत र सीप नै थियो । मैले पढेको पढाईले नेपालमा मलाई कुनै रोजगारी दिन सकेन । पढाई मात्रै मार्कसिटमा सीमित रहन पुग्यो ।

मेरो आजसम्मको पढाईले नेपाली केही बढी लेख्न र पढ्न जान्ने भएँ भने अंग्रेजी काम चलाउ मात्रै वन्न पुग्यो । शिक्षा नीति देखेर आफैलाई निकै दुःख लागेर आउन थालेको छ । राम्रो शिक्षा नीति भएको भए आज हामी प्रत्येक दिन करीव १५ सय युवा विदेशिनु पर्ने थिएन ।

एजेण्टको प्रलोभन

नेपालमा कतैवाट केही हुने उपाय नदेखेपछि म विदेशिन शुरु गरे । नेपालमा केही गरौं भन्दा कसैले पनि ऋण समेत दिदैनन्, विदेश जाने भनेपछि यस्ले त तिर्छ है भनेर फ्याट्ट दिईहाल्छन् । मसँग पैसा थिएन, वुवा आमालाई ऋण खोजीदिन अनुरोध गरेँ । वुवा आमाले ऋण खोजीदिनु भयो ।

ऋण खोजेको पैसा वोकेर काठमाडौं आए । महिनाको १२ सय ३५ रिंगेट पाईने खास्साको रेष्टुरेण्ट छ । ओभरटाईम त जतिगर्न सक्यो त्यति नै पाइन्छ । ल भाई जानुपर्छ यहि वेला हो गर्ने वुढेशकालमा जाम भनेर पनि पाईदैन भनेर एजेण्टले भनेपछि म वाल्ल पर्नुवाहेक कुनै उपाय थिएन । महिनाको ३५ हजार वचाउन सकिने रहेछ भन्दै बुवाले खोजेको डेढ लाख रुपैया एजेण्टलाई वुझाएर गएको वर्षको भदौ १८ गते मलेसिया आईपुगें ।

पहिलो पाईला मलेसियाको

नेपालवाट प्लेन चढ्ने वेलामा जे सपना वोेकेको थिए अलिकति सपना त एयरपोर्टमै तुहियो । पहिलो पटक एयरपोर्टमा आउदा यहाँका रेलाले गरेको अपमान जीवनभरीको सम्झना वनिरहेको छ । न वोल्न पाईने न केही सोध्न । वोले पनि पिटाई नवोले पनि पिटाई चिसो भुईको वसाई ।

एक दिनपछि एजेण्ट लिन आयो, एयरपोर्ट वाहिर गाडिवाट हेर्दा अगाडि सोचेका कुरा सवै झुटा रहेछन् जस्तो लाग्यो । ठूला ठूला घर, महल चिल्ला गाडी, धुवाँधुलो केही छैन । जताततै सफा छ, चिल्लो र बडेमानका फुटवल ग्राउण्डजत्रो पक्की वाटो छ, जताततै हरियाली छ ।

चिया पकाउनेदेखि भाँडा माझने सम्मको काम

एजेण्टले जे भनेर पठाएको थियो त्यो एकरति पनि पाउन सकिन । एजेण्ट सजिलो काम छ भनेर पठाएको थियो यहाँ आएको दिनदेखि नै चिया कफी वनाउनेदेखि भाँडा माझनुपर्ने सम्मको काम थियो । मेलै काम गर्ने रेष्टुरेण्ट जोहोरको मसाईमा रहेको थियो ।

विहान सात वजेदेखि साझँको पाँच वजेसम्म हात खाली हुदैनथ्याे । कामवाट कहिल्यै पनि फुसर्द पाईदैनथ्यो । जिउले कस्तो हो आराम भन्ने थाहा पाएन । वस्ने ठाउँ पनि उस्तै थियो, भेडावाख्रा जस्तै एकै ठाउँमा ।

अझै ४० हजार ऋण थपियो

महिनाभरी काम गर्दा सात सय रिंगेट भन्दा कहिले पनि बचेन । एक वर्षसम्म घरको अवस्था, वुवाले खोजेको ऋण कसरी तिर्ने भनेर काम गरिरहें । एक वर्षमा मरीमरी एक लाख साठी हजार नेपाल पठाउन सफल भएँ । नेपालमा पठाएको सवै पैसाले ऋण तिर्न पुगेन । सावाँको ब्याजसहित गर्दा अझै ४० हजार ऋण थपिएको छ ।

मलेसियाको एक वर्षको वसाईले मलाई कमाईदियो हैन वरु उल्टै ऋण थोपरीदिएको छ । पुरानो दुर्घटना हुदा लागेको ऋणमा यो ऋण पनि थपिदा निकै चिन्ता लागेको छ । कमाउन नसके पनि ऋण छैन भनेर र्फकन पाएको भए पनि हुन्थ्यो । उल्टो अरुको देशमा वर्षभरी काम गरेर उल्टै ऋण वोकेर र्फकनुपर्ने भएको छ ।

वाटोमै लुटिएँ
वर्ष दिन भरी वसेर कुनै उपाय नलागेपछि हामी भदौ १५ गते मंगलवार कम्पनी छाडेर नेपाल फर्कनका लागि जोहरवारुवाट क्वालालम्पुरको लागि बस समात्योैं । मलाई जस्तै भएको एकजना साथी (रोहित चौधरी) करीव पाँच घण्टाको यात्रापछि क्वालालम्पुर वसपार्कमा उत्रन सफल भयौ ।

हामी वसवाट र्झन नपाउदै टयाक्सी आएर हाम्रो अगाडि रोकियो । हामीले केही पनि भन्न पाएका थिएनौं जवरजस्ती हाम्रो झोलाहरु टयाक्सीमा हाल्न थाल्यो । हामीले भन्यौं, हाम्रो साथी हामीलाई लिन आउँदैछन् । तिमीहरुको टयाक्सीमा जाँदैनौं भन्यौं ।

उनीहरुले वढि वोल्ने होइन यहाँ बस तिमिहरुलाई जहाँ पुर्याउन पर्ने हो हामी पुरयाउँछौ भन्यो । हामी टयाक्सीमा चढन नमान्दा पनि जवरजस्ती चढायो । टयाक्सी डाईभरसँग पहिला नै एकजना वसिसकेको थियो त्यो उसको साथी रहेछ । वाटोमा पुगेपछि फेरि अर्काे मानिसलाई पनि टयाक्सीमा वसाल्यो त्यो पनि उनीहरुकै साथी रहेछ ।

जुत्तामा राखेको पैसा पनि छाडेन

उनीहरुले हामीसँग पैसा माग्न थाले । उनीहरुले हामीसंँग एक सय ७५ रिंगेट मागे । हामीले यत्रो भाडा कसरी भन्न मात्र के थालेका थियौं चक्कु देखाउन थालिहाले । भएभरीकै पैसा टयाक्सी भित्रै लुटे । हामीले पैसा लुटिन्छ भन्ने पहिला पहिला पनि यस्ता कुराहरु सुन्ने गरेका थियौं ।

त्यसैले हामीसँग भएको चार हजार रिंगेट (करीव एक लाख पाँच हजार) मध्ये दुई हजार पर्समा र दुई हजार जुत्तामा लुकाएका थियौं । पर्सको र एउटा खुटटाको जुत्तामा लुकाएको एक हजारसमेत गरी तीन हजार रिंगेट लगिदियो । हामी मुकदर्शक जस्तै वनिरह्यौं । हामी दुवै जनाको फोन भने लगेन ।

भगवान बने सेक्युरिटी दाई

हामीलाई एउटा एकान्त ठाउँमा ल्याएर छाडिदियो । ब्यागहरु पनि राम्ररी निकालिदियो । टयाक्सी नम्वर टिप्न थालेको थियौँ । हामी भन्दा अगाडि नै एकजना ओर्लिएर टयाक्सी नम्वर स्टिकरले टालिदियो र टयाक्सी कुदाएर भाग्यो । हामीबीच वाटोमा अलपत्र परिरहेका थियौ, त्यसको नजिकै एक जना नेपाली सेक्युरिटी दाईले काम गर्नु हुँदो रहेछ । उहाँले हामीलाई निकै सहायता गर्नुभयो ।

मलेसिया हो निकै ख्याल गर्नु भनेर सम्झाउदै चिनेको एकजना टेक्सीवालालाई वोलाईदिनु भयो। हामीलाई फेरि पनि टयाक्सीमा चढ्न डर लागिरहेको थियो । तर नचढी पनि सुखै थिएन । उहाँले वोलाएको टयाक्सीमा चढेर क्वालालम्पुरको कोताराय भन्ने ठाउँमा वल्लतल्ल आएका छौं ।

नेपाल र्फकनको लागि ल्याएको पैसा लुटिएपछि निकै समस्या परिरहेको छ । कसरी नेपाल फर्काें अन्यौलमा परिरहेको छु । घरवाट पैसा मगाएर जाऊँ भने पनि कसरी मगाऊँ ? उल्टै ऋण लिएर र्फकदै थिएँ ।

(प्रस्तुतीः रामचन्द्र नेपाल)

भारत । भारतको गुजरातमा एक सैनिकले आफ्नी श्रीमतीलाई पे्रमी संग आपत्तिजनक अवस्थामा भेटेपछि गोलि चलाउदा एक जनाको मृत्यु भएको छ ।गोली प्रहारबाट श्रीमतीको प्रेमीको मृत्यु भएको प्रहरीले जनाएको छ । 

गोली प्रहारबाट सैनिकको श्रीमतीको गंभिर अवस्थामा अस्पतालमा उपचार भइरहेको छ ।इन्डियन आर्मीका सैनिक रहेका जिगरभाई व्यास जब आफ्नो घर पुगे उनले आफ्नी श्रीमतीलाई पारिवारिक साथि रणजीतका साथ आपत्तिजनक अवस्थामा फेला पारेका थिए ।

श्रीमतीको त्यस्तो चरित्रका कारण आक्रोशित व्यासले आफुसंग रहेको रिबल्भर चलाउदा रणजीतको घटनास्थलमै मृत्यु भएको हो भने श्रीमतीको अवस्था गंभिर रहेको प्रहरीले जनाएको छ ।

साउदी अरब । साउदी अरबमा बिगत ३ बर्षदेखि बन्दी जीबन बिताईरहेकी एक नेपाली चेलीको उद्धार गरिएको छ । बैदेशिक रोजगारीका लागि साढे ३ वर्षअघि कुबेत पुगेकी नेपालगञ्ज बनकटवा, ३ की ३३ बर्षीया निर्मला बिकलाई साउदी अरबबाट उद्धार गरिएको हो । nirmala BKसाउदी नागरिकको घरमा बन्दी जीबन बिताईरहेकी बिकलाई नेपाल टे्रड युनियन महासंघ-जिफन्ट) को सहयोग समूह साउदी अरेबियाको सक्रियतामा उद्धार गरिएको हो । रियादमा रहेका नेपाली दिदीबहिनीहरु मार्फत निर्मलाले ३ बर्षदेखि साउदी नागरिकको घरमा बन्दी जीवन बिताईरहेको खबर पाएपछि उनलाई उद्धार गरिएको जिफन्ट सहयोग समूह साउदी अरेबियाका संयोजक राज तामाङले जानकारी दिए । तामाङकाअनुसार साउदीको अलहासा भन्ने स्थानबाट गत आईतबार उनलाई रातको १ बजे बन्दी बनाईएको घरबाट उद्धार गरिएको हो । अलहासामा रहेका नेपाली दाजुभाईहरुको सहयोगमा १४ घण्टाको निरन्तर प्रयासपछि उनलाई उद्दार गर्न सफल भएका हौं, तामाङले भने । उद्धार गरिएकी पीडित बिकलाई आईतबार नै नेपाली दुतावास साउदीको जिम्मा लगाईएको छ । गैरकानुनी बाटो भएर साउदी आईपुगेकी पीडित बिकलाई नेपाल फर्काउनका लागि घरेलु कामदार बिभाग र साउदी प्रहरीसँग समन्वय गरिने साउदीका लागि नेपाली कार्यबाहक राजदुत आनन्द शर्माले बताए । शर्माकाअनुसार आवश्यक प्रक्रिया पुरा गरेपछि ट्राभल डकुमेण्ट बनाई बिकलाई छिटै सहज रुपमा नेपाल पठाईने छ । उनलाई गैरकानुनी बाटो हुदै कुबेत पुर्याउने तस्करको खोजी गरी कारबाहीका लागि नेपाल सरकारलाई पत्राचार समेत गरिने शर्माले बताए । कसरी सम्भव भयो निर्मलाको उद्दार मानब तस्करको चंगुलमा परेर ३ बर्षदेखि बन्दी जीवन बिताउन बाध्य भएकी निर्मलाको पछिल्लो समय साउदीस्थित रियादमा रहेका नेपाली दिदीबहिनीहरुसँग सम्र्पक भएको थियो । नेपाली चेलीहरुसंगको सम्र्पकले नै पीडित बिकलाई नरकीय जिबनबाट नयाँ जीवन मिल्न सम्भव भएको छ । साउदी अरबमा रहेर नेपाली दाजुभाई तथा नेपाली चेलीहरुलाई सहयोग तथा उद्दार गर्दै आएका राज तामाङले यो खबर पाउने बित्तिकै निर्मलाको उद्धारका लागि खटिएका थिए । निर्मलासँगको फोन सम्र्पकको आधारमा उनलाई उद्दार गर्नका लागि तामाङ गत आईतबार दमामबाट करिब ३ सय किलोमिटरको यात्रापछि अलहासा पुगेका थिए । साँझ ५ बजे अलहासा पूगेका तामांगले मुस्किलले निर्मलालाई बन्दी बनाएर राखिएको घर पत्ता लगाएका थिए । करिब ८ घण्टाको पखाईपछि सबै सुतेको मौका छोपेर रातको १ बजे निर्मलालाई त्यहाँबाट तामाङले उद्दार गरेका थिए । आफूलाईसमेत जोखिममा राखेर तामाङले बिभिन्न समस्या र चनुौती संग जुध्दै निर्मलालाई लिएर रातारात त्यहाँबाट दमाम आएका थिए । दमाम आईपुगेपछि नेपाली दुतावासको समन्वयमा दुतावासको गाडी प्रयोग गरी निर्मलालाई नेपाली दुतावासको कार्यालय रियाद पठाई सुरक्षित गरिएको थियो । तामाङको सक्रियताले नै पीडित निर्मलालाई बन्दी जीवबाट मुक्त गराई उद्धार गर्न सफल भएको हो । कुबेत गएकी निर्मला कसरी पुगिन् साउदी २ छोरी, १ छोरा र श्रीमान्सँग दुखसुख जीवनयापन चलाईरहेकी निर्मलालाई छिमेककेै एक जना दलालले धेरै धन कमाउने प्रलोभनमा पारेर गैरकानुनी तवरबाट साढे ३ बर्ष अघि भारत हुदै कुबेत पुर्याएका थिए । मानव तस्करमार्फत् घरेलु कामदारका रुपमा कुबेत पुगेकी निर्मलाले त्यहाँ ६ महिना जेनतेन काम गरिन् । ६ महिनापछि उनलाई कुबेती नागरिकले साउदी अरब पुर्याए । पीडित निर्मला कुबेती नागरिकबाट बेचिएर साउदी अरब ल्याईएकी थिईन् । साउदीको जुबेलस्थित साउदी नागरिकको घरमा करिब ३ महिना बन्दी जीबन बिताएकी निर्मलालाई साउदीकै महिला तस्करी गर्ने दलालको हातबाट दमाम हुदै अलहासा पुर्याईएको थियो । साउदी अरबको अलहासा ल्याईएकी उनलाई साउदी नागरिकले घरेलु कामदारका रुपमा बन्दी बनाएर राखेको थियो । बिगत ३ वर्षदेखि पीडित निर्मर्लाले साउदी नागरिकको घरमा बन्दीजीवन बिताउन बाध्य भएकी थिईन् ।

कुबेत । कुबेतमा हृदयघात कारण दुई नेपालीको मृत्यु भएको छ । कुवेतमा नेपालीहरुको क्रियाशील संघ संस्थामा आवद्ध झापाका दुर्गाप्रसाद ढुंगेल र कुमार पौडेलको हृदयघातका कारण मृत्यु भएको हो ।

कुबेतमा हृदयघात कारण नेपालीहरुको संघ/संस्थाहरुमा क्रियाशील एक नेपालीको निधन भएको छ । बिगत चार बर्षदेखि कुवेतको तान्जिप कम्पनीमा कार्यरत नेपालको झापा जिल्ला गौरादह निवासी ४३ वषर्ीय दुर्गाप्रसाद ढुंगेल नेपालीहरुको संघ/संस्थाहरुमा क्रियाशील थिए ।

शनिबार राती १० बजेको समयमा साथीहरुसँंग गफ गर्दा गर्दै ढलेका थिए । ढुंगेललाई सँगै रहेका साथी टिकाराम आचार्यले शनिवार राती नै फर्वानिया हस्पिटल पुर्याएका थिए ।

कुबेतको नेपाली समाजमा आˆनो छुट्टै पहिचान बनाउन सफल ढुंगेल मेचीकाली एकता समाजका अध्यक्ष, कोशेली समुह र झापाली समाज कुबेतका सचिव थिए । सामाजिक कार्यमा पनि उत्तिक्कै खट्ने ढुंगेल केही वर्षदेखि पत्रकारिता समेत सुरु गरेका थिए ।

ढुंगेलका श्रीमती र दुई छोरी छन् ।

यस्तै कुबेतको अलमुल्ला क्लिनिङ कम्पनीमा कार्यरत झापा दामुनका ३६ वर्षका कुमार पौडेलको हृदयघातकै कारण निधन भएको छ ।

कुबेतको मीनअब्दुल्लाबाट आˆनो कार्यालय समय सकेर फेन्टासस्थित कम्पनी क्याम्पमा आएपछि अचानक रक्तचाप बढेको थियो ।

रक्तचाप बढेपछि प्यानाडोलको औषधि सेवन गरेका उनी एक्कासी भुइँमा ढलेका थिए । पौडेल ढलेपछि अताल्लिदै संगै रहेका साथीले अस्पताल लैजाने तयारी गर्दा गर्दा निधन भएको उनका साथीहरुले बताएका छन् ।

दुबैको शव नेपाल पठाउन पहल भईरहेको नेपाली दुताबासले जनाएको छ ।

कतार– नेपालीहरु कार्यरत कतारको साँहनियास्थित एक लेबर क्याम्पमा आगलागी हुँदा झन्डै साढे चारसय जना कामदारको राहदानी (पासपोर्ट) जलेर नष्ट भएको खबर छ । कामदारहरु काम गर्न क्याम्पमा नभई अन्य क्षेत्रमा गएको हुनाले मानबिय क्षति भने भएको छैन् । पासपोर्ट, लत्ताकपडाका सहित नगद पनि जलेर नष्ट भएको छ ।

स्थानीय वाटर मास्टर ट्रिन्टमेन्ट कम्पनीको लेबर क्याम्प बिद्युतीय सर्ट भई आगलागी भएको हो । हामी सबै काम गर्न साइडमा थियौं । बेलुका क्याम्पमा र्फकदा जलेर सबै नष्ट भएछ, सोहि कम्पनीमा कार्यरत एक नेपाली लम्जुङका बलबहादुर गुरुङले  भने–अहिले हामीसँग काम जान लगाउने डाग्री (पोशाक) मात्रै छ ।

त्यस कम्पनीमा झन्डै साढे चारसय कामदार छन् । जसमा दुई सय नेपाली रहेका छन् । कसैको पनि पासपोर्ट, नागरीकता बचेन । धेरै साथीहरुको घरमा पठाउन राखिएको पैसा पनि जल्यो, उनले भने । सोही कम्पनीमा कार्यरत प्युठानका ओमबहादुर घर्तीमगर, तनहुँका बीरबहादुर आले मगर, सर्लाहीका राजन लोहर, संखुवासभाका नरेश रोक्का, ताप्लेजुङका दिपेन्द्र शर्माले लत्ताकपडा सहित राहदानी जाल्दा समस्यामा परेको बताए ।

ुकति साथीहरुको आज (बुधबार) को घर फिर्ने टिकट थियो । सरसामानहरु किनेर राखेका थिए । नेपाल लैजाने लगेज तयार बनाएका थिएु, प्युठानका ओमबहादुरले भने,ुउनीहरु पनि सबै जल्यो पछि टिकट रद्द भएको छ । आगोलागीबाट ज्यान त जोगियो ।

आगोलागी मंगलबार दिउसो एक बजेको समयमा भएको थियो । कम्पनीले उनीहरुलाई बन्दै गरेको युसिसिको सात नम्बर क्याम्पमा राखेको छ । कम्पनीले अस्थायी बसोबासको लागि युसिसिको क्याम्ममा राखेको छ । बस्ने ओछ्यान लिएर दिएको छु, सर्लाहीका राजनले भने–अहिले जसोतसो मिलेर बसेका छौं । खाना पनि जसोतसो मिलाएर दिइरहेको छ ।

सामान जलेको पीरले कसैको मन ठाँउमा नभएको गुरुङले बताए । त्यस कम्पनीमा नेपालीहरु प्लम्बर, मेसन, लेबर लगायत रहेका छन् । उनीहरुले स्वीमिङ पुल निर्माण तथा मर्मतसम्भार गर्ने काम गर्ने गरेका छन् । अधिकारीहरुले आगोलागी तिनघण्टा पछि नियन्त्रणमा ल्याएको थियो । उनीहरुले यसबारे छानबिन प्रक्रिया अगाडि बढाएको जनाएको छ । कतारस्थित नेपाली दुताबासले समस्यामा परेका नेपाली कामदारको अबस्थाको बिषयमा आफुहरुले जानकारी लिइरहेको जनाएको छ ।

Source: AgenciesEkantipur

 वैदेशिक रोजगारीका लागि विदेश जाने नेपालीहरुको लाम हेर्न विदेश जाँनै पर्दैन । काठमाडौस्थित त्रिभुवन अन्तर्राष्ट्रिय विमानस्थल पुग्ने हो भने विदेश जाने नेपालीको ताँती देखिन्छ ।

रोजगारीका लागि विदेश गएका ३६ लाख नेपाली मध्ये तीन लाख नेपाली संयुक्त अरब इमिरेट्स (यूएई)मा छन् । तीन लाख नेपालीको भिडमा केही नेपाली भनै आफै स्वरोजगार छन् भने केहीले अरु नेपालीलाई समेत रोजगारी दिएका छन् । अरु नेपालीलाई रोजगारी दिनेमा नेपालीमा केही महिला समेत छन् । ती मध्येकी एक हुन्, बुटवलकी दीपा पाण्डे ।

आजभन्दा १७ वर्षअघि रिसेप्सनिस्टको काम गर्न ४ सय दिराम्स तलबमा काम गर्न आएकी पाण्डे अहिले यूएईको नेपाली समुदायमा सफल व्यावसायीमात्र होइन, दानवीर समाजसेवी तथा सम्मानित नारीका रुपमा परिचित छिन् ।

पेसाले ब्युटिसियन पाण्डेका दुई वटा ब्युटीपार्लर सञ्चालनमा छन् भने सिल्भर स्पुन नामको एक रेस्टुरेन्ट पनि सञ्चालनमा छ । उत्तरी इमिरेट फुजेरामा पार्लरको नयाँ शाखा खोल्ने तयारी गरिरहेकी पाण्डेको संलग्नता रेस्टुरेन्ट व्यावसायका अलवा सामाजिक क्षेत्रमा पनि लोभलाग्दो छ ।

इमानदार, काममा प्रतिबद्ध, सस्तो मूल्यमा श्रम बेच्न विवश श्रेणीका श्रमिकको रुपमा परिचित नेपालीमाझ करिब १ सय ५० जनाभन्दा बढी नेपालीहरु यस्ता पनि छन्, जस्ले आफैैं कम्पनी खोलेर नेपालीहरुको परिचय श्रमिक मात्र होइन, ‘नेपालीहरु मालिक पनि छन् भन्ने प्रमाणित गरिरहेका छन् र अरुलाई रोजगारी पनि दिइरहेका छन् ।

ट्याक्स फ्री र खुल्ला बजार नीतिका कारण पैसा, आत्मविश्वास र अनुभव भए यूएईमा कप्मनी दर्ता गर्न सहज छ । करिब ४ हजार डलरमै कम्पनी दर्ता गर्न सकिन्छ । यसरी आफैं व्यवसाय गर्ने अधिकांश नेपालीहरुको व्यापार फस्टाएको पनि छ ।

उनीहरुले व्यावसायिक हित तथा सहकार्यका लागि ‘नेपाली बिजिनेस काउन्सिल’ स्थापना गरेका पनि छन् । दुबईको प्रशासनमा आधिकारिक रुपमा दर्ता गर्ने प्रक्रियाको अन्तिम चरणमा पुगेका पनि छन् ।

परदेशमा पनि नेपाली स्वादमा दालभात, तरकारी, अचार, ढिंडोदेखि लिएर मम र चाउमिनका स्वादिष्ट परिकार तयार पारी नेपालीहरुलाई सेवा दिइरहेको रेस्टुरेन्टको लर्कोमा ब्युटिसियन पाण्डेको सिल्भर स्पुन नेपाली रेस्टुरेन्टले आफ्नो छुट्टै ख्याति कमाउन सफल छ ।

लुम्बिनी वेल्फेयर सोसाइटीको महिला विभाग प्रमुख तथा यूएईको पहिलो सामाजिक संस्था नेपाली समाजको उपाध्यक्षको पदमा रहेर पाण्डेले समाजसेवामा पनि आफूलाई अग्रस्थानमा राखेकी छिन् । पाण्डेले आफ्नो व्यावसायको आम्दामीको २५ प्रतिशत कमाई अनाथ, अपांग बालबालिका, बेसहारा महिला तथा वृद्धवृद्धालाई खर्च गर्ने बताउँछिन् ।

विगत लामै समयदेखि पशुपतिको वृद्धाश्रम, बुटवलका अनाथालयमा नियमित सहयोग गरिरहेकी पाण्डे यूएईमै पनि समस्यामा परेका नेपालीहरुलाई खालि हात पार्दिनन् ।

४ सय मासिक सेलरीमा काम गर्न आएकी थिएँ

पाण्डेले आफ्नो विगत सम्झिन्, ‘म एक इन्डियन कम्पनीमा ४ सय मासिक सेलरीमा काम गर्न आएकी थिएँ । काम ठिकै भए पनि कमाइ राम्रो नभएको कारण पार्लरको टे्रनिङ लिएँ । पार्लर सिकिसकेपछि मैले ब्युटिसियन भएर काम १० वर्ष काम गरें ।’

पाण्डेले आफ्नो पारिवारिक पृष्ठभूमि व्यापारिक नभएको बताइन् । व्यापारमा सफल हुनलाई पारिवारिक वातावरणले सहयोग गर्ला तर यस मामिलामा ठूलै चुनौती स्विकार गरेर व्यापार गरेको उनले अनलाइनखबरलाई बताइन् । उनले भनिन्, ‘व्यापार गर्ने सपना सानैदेखि थियो । समयले साथ थियो । पार्टनर असल भएका कारण मेरो सपना केही हदसम्म सफल भएको छ ।’

बरदुबई नेपालीहरुको भेटघाटको केन्द्र हो । शुक्रबारे छुट्टीमा नेपालीहरुबीच आपसी भेटघाट गर्ने र खाना खाने स्थानमै रहेको उनको रेस्टुरेन्ट धेरै नेपालीहरुको रोजाइमा पर्ने गर्छ । शुक्रबार एकै दिनको बिजिनेसले सात दिनको ग्यापलाई कभर गर्ने उनको अनुभव छ । नेपालीहरुले नेपाली स्वाद नै रोज्छन् । सफा तथा राम्रो सेवा र स्वादको संगमका रुपमा लोकप्रिय उनको रेस्टुरेन्टको विशेषता रहेको छ ।

रेस्टुरेन्टको राम्रो पक्ष नेपालीपन

पाण्डेका अनुसार रेस्टुरेन्टको राम्रो पक्ष भनेको नेपालीपन हो । स्वादमा नेपालीपन अनि सेवामा आफ्नोपन ।सबै कस्टमरलाई भित्री दिलदेखि मुस्कुराएर स्वागत गर्ने उनले बताइन् ।

विभिन्न परिकारहरु स्वादिष्ट, स्वच्छ, ताजा र सफा छन् भन्ने धेरै नेपालीहरुमा छाप बसिसकेको उनको दाबी छ । उनले सेवालाई अझ स्तरवृद्धि गर्ने अभियानमा लागेको बताएकी छिन् । आफ्ना लक्षित ग्राहक नेपालीहरु नै हुन् भन्ने पाण्डेले नेपाली खाना नै मुख्य मेनु रहेको बताइन् ।

सस्तो दरमा स्वादिष्ट खाना खुवाउनेमा आफ्नो रेस्टुरेन्ट पर्ने बताउँदै उनले भनिन्,’हाम्रोमा आएका कस्टमर अरुतिर बिरलै जान्छन् । उनीहरु हाम्रो सर्भिस र सत्कारबाट प्रभावित छन् । नेपाली रेस्टुरेन्ट त धेरै छन् तर सिल्भर स्पुन एउटै छ र त्यो नै काफी छ ।’

पाण्डेको ब्युटिफेस नामको आफ्नो पार्लर व्यावसाय पनि सफलतापूर्वक सञ्चालन भइरहेको छ । उनले पार्लरमा १० जनालाई रोजगारी समेत दिएकी छिन् भने त्यत्तिकै संख्यामा रेस्टुरेन्टमा नेपाली कामदारहरु रहेका छन् । पार्लरमा उनका ग्राहक नेपालीका अतिरिक्त अरबी, भारतीय, पाकिस्तानी र फिलिपिन्स पनि रहेको जानकारी दिइन् । आफ्नो अनुभवको क्षेत्र भएका कारण उनले पार्लर व्यावसायबाट राम्रो सफलता पाएको बताइन् ।

गत फेब्रुअरी महिनामा नेपाल गएका बेला एक लाख भन्दा बढीका भौतिक सामग्री बुटवलको अनाथालयमा प्रदान गरेकी थिइन् । त्यसका अलावा धेरै ठाउँमा आर्थिक सहयोग गरेकी छन् ।

३२ साउन, काठमाडौं । थाइल्याण्डका राजधानी बैंककमा एक मन्दिनरमा शक्तिशाली विस्फोट भएको छ । विस्फोटमा १२ जनाको मृत्यु भएको छ भने २० जना घाइते भएका छन् ।

बैंकक नजिकैको इरावन मन्दिरमा विस्फोट भएको हो । हिन्दु देवता ब्रहृमाको मन्दिर हो । तर, यहाँ बौद्ध धर्मावलम्बीहरु धेरै आउने गर्छन् ।

यो लोकपि्रय पर्यटन स्थल भएको बीबीसीले जनाएको छ । मन्दिर नजिकै एक फाइभ स्टार होटल समेत थियो ।

थाइल्याण्डको दक्षिणी हिस्सामा मुसलमान चरमपन्थीहरु छन् । तर, अन्य क्षेत्रमा यस्तो घटना निकै कम हुने गरेको छ ।

कुवेत । अरब गएर खरब कमाउने सपना बोकेर सयौं नेपालीहरु दैनिक बिदेशिएका हुन्छन जब चकानाचुर हुन्छ । सम्बन्धित मुलुक पुगेर दुःख पीडा समस्यामा फसिसकेपछि अचानोको पीर खुकुरीलाई के थाहा ? जति नेपालबाट उड्ने बेलामा कल्पना गरिन्छ त्यति सजिलो छैन । बैदेशिक रोजगारीको लागि खाडी मुलुक, मरुभूमिको तातो हावामा अनायास मै फस्ने नेपालीहरुको कन्तबिजोग खाडीमा थुप्रै छ, यस्तै एउटा घटनामा फसेका छन् कुबेतमा कार्यरत एक नेपाली ।

विदेश गएर टन्न पैसा कमाई परिवारलाई सुखसँग पाल्ने सुन्दर सपना बोकेर कुबेत आएका सञ्चबहादुर तामाङले देशी भूमिमा जेल जीवन बिताउनु पर्छ भनेर कल्पना पनि गरेका थिएनन् ।

सिन्धुपाल्चोकमा बुवाआमा, श्रीमती, छोरा-छोरी भूकम्पले मर्महात भएको बखत तामाङ कुबेतको जेलमा पर्दा परिवारलाई आलो घाउमा नुन चुक थपे जस्तै भएको छ ।

बिगत ६ बर्षदेखि कुबेतको अरेबिया ओभरसिजमार्फत मार्फत सेक्यूरिटी एण्ड टेक्निकल सर्भिस ग्रुपमा कार्यरत सन्चबहादुर धन्नै आठ महिनादेखि कुबेतको जेलमा बन्दी जीवन बिताइरहेका छन् ।

तामाङ्ग २०१५ को जनवरी ८ तारिख बेलुका एक बंगलादेशी नागरिकको हत्याको अभियोगमा पक्राउ परेका थिए । सिन्धुपाल्चोक जिल्ला दुवाचौर गाविस- ७ घर भएका ३२ बषर्ीय सन्चबहादुर निर्दोष रहेको उनको नजिकका साथीहरु बताउँछन् ।

अधिवक्ताको सहयोगमा मुद्दा लडेको खण्डमा तामाङ छिट्टै रिहा हुने विश्वासमा गत जुलाईमा नेपाली दुताबास कुबेतमा छलफल गरी सन्चबहादुर बचाउ अभियान शुरु गरिएको तामाङ्ग घेदुङ कुबेतका अध्यक्ष राम लामा बताउँछन । दुई पटक अदालतीय प्रक्रिया अनुसार सुनवाई भईसकेको र आउँदो अगस्ट २३ तारिखमा तेस्रो सुनवाई हुने लामाले बताए ।

हत्या आरोपमा जेल जीवन बिताइरहेका सन्चबहादुरको मुद्दा लण्डनको लागि २० हजार कुबेती दिनार माग रहेको थियो तर नेपाली दुताबास कुबेतको पहलले नै ५ हजार कुवेती डिनार अर्थात धन्नै नेपाली रुपैया -१६ लाख ७५ हजार) मा अधिवक्ता राजी भएका थिए । सोही अनुसार कुबेतस्थित नेपाली संघसस्था एबम् नेपालीहरुबाट संकलन कार्यलाइ तीब्र बनाईएको तामाङ्ग घेदुङ कुबेतका अध्यक्ष राम लामाले बताए ।

वकिलसंग सम्झौता गरिए अनुसार संकलित रकमबाट वकिलले मागेको ५० प्रतिशत रकम बुझाई सकिएको छ । एनआरएनए एनसीसी कुवेत, नेपाल तामाङ घेदुङ कुवेत, नेपाल-कुवेत सरोकार समाज, नेपाल कुवेत युनिक संघ कुबेत र प्रबासी नेपाली मन्च कुबेतको बिशेष पहलमा आर्थिक सहयोग संकलन कार्यलाई तीब्र पारिएको छ ।

हाल सम्म संच बहादुर बचाऊ अभियान कोषमा नेपाल तामांग घेदुङ कुवेतको पहलमा उठाएको रकम १२५६.६०० केडी र २१ वटा नेपाली संघ संस्थावाट जम्मा भएको रकम १५८१ केडी गरी २८३७ केडी ६ सय फिल्स जम्मा भएको जनाइको छ । यसैगरी इजरायलमा कार्यरत सिन्धुपाल्चोककी गङ्गा योन्जनले १० हजार नेपाली रुपैया पठाएकी छन् । कुबेतमा क्रियाशील अन्य नेपाली संघ सस्थाले सहयोग गर्ने बचन व्यक्त गरिसकेका छन् ।