News » ९२ वर्षीय रामबहादुर तामाङ भन्छन्, नब्बे सालको भुइँचालोले खोकना सहरमा धुलो उडायो, अहिले जताततै उठिबास बनायो

रामबहादुर तामाङ अहिले ९२ वर्ष लागे । तामाङको जन्म १९८१ सालको हो । नब्बे सालको भूकम्प आउँदा उनी नौ वर्षका थिए । काठमाडौं चाल्नाखेलका तामाङ अहिले धोबिघाटमा बस्छन् । नब्बे साल र अहिलेको भुइँचालो भोगेका तामाङले रातोपाटीसँग साटेको अनुभव : ०९० सालको भुइँचालो आउँदा म नौ वर्षको थिएँ । चाल्नाखेलमा बाख्रा गोठालो गएको थिएँ । एकजना बुढीआमाले पारिबाट आयो आयो भनिन् । उनले भूकम्प आयो भन्नै भ्याइनन् कि जानिन् । के आयो आयो, म बच्चै थिएँ, केही बुुझिनँ । के आको हो के ! भाग्न त पर्यो । हामी केही केटाकेटी कुदेर नजिकैको घरको पिँढीमा लुक्न गयौँ । त्यस घरका मानिस आएर हामीलाई स्याउलामा धकेले ।

उनको आँगनमा स्याउला थियो । हामी त्यहीँ लड्यौँ । हामीले यताउता हेर्यौँ । खोकनाको फाँटमा धुलो उड्यो । त्यसपछि मान्छेहरुको कोकोहोलो सुनियो– भुइँचालो गयो, भुइँचालो गयो । घरबाट बाले, आमाले, दाइले चिच्याउन थाले । मलाई त्यति ठूलो लागेन किनकि म बच्चै थिएँ । अलिअलि जमिन हल्लेजस्तो भाथ्यो । भरे घरमा जाँदा सबैले ‘आज घरमा नबस्ने, बारीको पाटामा जाने’ भने । त्यस रात बारीकै पाटामा बस्यौँ । अहिलेको भुइँचालो घचघच तलमाथि भयो, पटकपटक भइरह्यो । ऊ बेलाको भुइँचालो एकैबाजी आएको जस्तो लाग्थ्यो । पटकपटक आएको थाह भएन । ऊ बेला हाम्रो चाल्नाखेलका घरमा केही भएन । वरवर पनि घर भत्केनन् । खोकना सहरमा भने थुप्रै घर भत्के छन् । ढुंगामाटो एकै ठाउँमा जम्मा भाको देखेँ । ऊ बेला अहिलेजस्तो टिभी–रेडियो थिएन । भुइँचालोले घर भत्केको मान्छेले भनेपछि मात्रै थाहा हुन्थ्यो । हामीले जति वरपर देख्यौँ, त्यति नै थाहा हुन्थ्यो । त्यही भएर पनि होला ऊ बोलाको भूकम्प अहिलेको जति हल्ला भएको मैले थाहा पाइनँ । अहिले त यतिका मान्छेको उठिबास भएको छ । मान्छेहरुको बिचल्ली भएको खबर आइरहेका छन् । अहिले मैले रेडियोबाट थाहा पाएँ । टिभीबाट बिचल्ली भएको देखिराछु । ऊ बेला त हामीमाथि मात्रै भुइँचालो आएझैँ लाग्थ्यो ।